Si Llyboy!

My llyboy….

llyboy — Tue, 16 Feb 2010 09:05:14 +0000

Honey,

I don’t know how to say goodbye…I’m sorry for being weak, but I cant help it…I can’t control it… You taught me to be positive, but I’m sorry I am not that strong to face and to believe that you’re gone. I don’t want to believe that you’re dead. We planned and dreamt that we will last forever but you broke your promise….you leave me in this situation, you’re so unfair leaving me without saying any words, I closed my eyes for a moment and tried to visualize how my life would be without you. Try as I might, I cant. Many times in my life I miss someone so much I want to pick you up in my dreams and hug you for real… Many times this someone is you! I love you for the man you are, I love you for the things you do, I love you for the things you say. But most of all I love you because you love me for the woman I am, for the things I do and for the things I say. I LOVE YOU. You became a big part of my life. Thank you for the time you’d made me complete. I hope you’ll always be there.. and I’ll cherish what we had FOREVER… You maybe far from me in distance but I will not consider it to be the reason to forget you, You may not keep in touch always but in my mind and in my heart you will always be special. We all have to go our ways, somewhere the road branches out… I’ll take mine, you’ll take yours’… but I’m glad knowing that once in my life, our paths have crossed. I love you so much….. Honey, I love you so much, I want to hug and kiss you forever but now you’re gone… I’m so proud of you…You fought very hard but Its Gods will to take your soul….I love you forever….I love you Until I die….I love you so muchhhhhhhhhhhhh you’re my first and my last promise.…………………

How i miss you Llyboy!….. I love you so much…. Nakakalungkot lang kasi wala ng gagawa ng mga blog mo, wala na akong babasahin at mag ko comment sa mga ginagawa mong blog… I miss you honey..How I wish hindi ka nag give up…How I wish magkasama pa din tayo until now…Mahirap ka ng makita…napakalayo mo na sa akin honey….Mahal na Mahal kita..Until now nangangarap pa din ako na buhay ka at muling gumagawa ng makabuluhang blog….I miss you Llyboy…

salamat

llyboy — Sun, 06 Dec 2009 10:56:59 +0000

salamat at may sumusubaybay sa aking tahanan sa blogsphere. naging busy lang ako siguro dahil nag iisip ako kung ano ba ang tama na gawin ko.

wala ng trabaho si llyboy

llyboy — Wed, 12 Aug 2009 11:43:45 +0000

ngayon at nandito na ako sa pilipinas masayang nakakainip ang buhay
ngayon ni llyboy.

Masaya dahil kasama ko anh aking pamilya. nandyan na ang usapan na aabot
ng ala una ng madaling araw at samahan mo ng tsa. nandyan yung nakakain
ang gusto ko kainin. pero hindi pala sapat na masaya ka lalo na pag naiinip
ka na at masasabi na wala ka ng magawa.

ngayong nandito na ako sapilipinas wala akong ibang pinagkakaabalahan kundi
ang gawaing bahay at pagkatapos manood ng cable tv. tinatamad na ding akong
mag internet kasi wala akong connection dito sa bahay at matagal bago makabitan
at talagang inip na inip na ako dito.

gusto na ng sistema ko at kahit di niya sabihin kailangan ko ng magtrabaho.
nasanay kasi ang katawan ko sa trabaho kaya hinahanap na ng katawan ko. pero ano
ang magagawa ko kung nakabakasyon ako at kailangan din magbakasyon ang utak ko.
hindi ako makakapayag na hindi ako maging produktib kaya iniisip ko…

1. ibenta yung tv na hindi ginagamit.
2. mamulot ng plastic at bote.
3. tumanggap ng sirang appliances.
4. ibenta yung mamahaling halaman.
5. isanla yung cellphone at alahas.

buhay nga naman. ganito na ba mag-isip ang utak ko. wala na kasi magawa
si llyboy kaya kung anu-ano ang pumapasok sa utak niya na hindi naman niya
kayang gawin.

ngayon ang uwi ko sa pinas

llyboy — Thu, 06 Aug 2009 05:39:53 +0000

minsan hindi natin alam kung ano ang patutunguhan ng ating buhay. wala tayong pwedeng gawin kundi ang pumili sa bawat hakbang na tatahakin na dapat pag-isipan ng malalim na malalim.

nalulungkot ako dahil iiwan ko na ang aking trabaho dito sa disyerto. pinag-isipan ko mabuti ang aking desisyon na lisanin na ang trabaho ko upang magkaroon naman ako ng panibagong yugto ang magkaroon ng mas mataas na sweldo buhay ko. hindi kasi kami nagkakaunawaan ng manager ko kaya mas pinili kong iwanan na lang pero syempre bilang pilipino na madiskarte dapat may kapalit naman di ba.

excited na ako sa pag-uwi ko dahil makikita at makakasama ko ang aking mga mahal sa buhay.naiisip ko ano ang aasahan ko sa pag-uwi ko…

1. sa airport sigurado na ako may magnghihingi ng mga tip (kapalmuks). hindi ako magbibigay dahil sila may trabaho ako wala.

2. sa mga susundo sa akin tatanungin kung ano ang pasalubong ko. wala kasi ako yung taong hindi mahilig magpasalubong ng mga sabon, lution, chocolate ay kung anu-ano na na obligado kong gastusan at buhatin.pumunta kayo sa bahay at kumain ng anong meron.

3. sa pag-uwi ko gusto ko sana maranasan yung may streamer “welcome llyboy” sabay ng tambol at trumpeta..totot !totot!

4. sa bahay namin syempre malinis yun at maayos dahil ayokong makalat at ibabasura ko lahat kahit anong bagay basta nakakakalat.

5. sa kapitbahay kong mga pinsan siguro manghihingi ng pang-inom..sorry bro’s nagbago na ako hindi na ako nag-iinom ngayon ng alak..jucie, gatas at tsa yun pwede pa.

6. aasahan ko na gagala ang mga paa ko sa mall pang palipas oras at makakita ng makakapagpasaya sa akin sa lungkot ko ngayon..sigurado ako makakabili ako kung anu-ano.

7. aasahan ko na ako ang mamamalengke, magluluto at maghuhugas ng pinggan. yan ang trabaho ko pag nasa bahay lang ako..kung sisipagin maglalaba ng mga damit sa pamamagitan ng aking mahiwagang nagkakalyong kamay.

8. syempre malalaman ng mga kaibigan ko noong elementarya, high school, at college na dumating ako at pupuntahan ako sa bahay at hingi ng pasalubong.sorry wala.

9. aasahan ko na tatahulan ako ng aso namin dahil hindi niya ako nakita na matagal at kailangan ko amuhin sa pamamagitan ng special niyang pagkain ang pansit bihon.

10. mga kaibigan at kamag-anak ko pasensiya na kayo dahil wala akong maibibigay sa inyo sa aking pag-uwi kundi ang pumunta tayo ng beach at doon tayo magkakaroon ng bonding para lalong sumaya ang pagsasama natin.

namimis ko na din ang pilipinas kaya excited na ako..yehey! yehey!

si llyboy..sinusuhulan?

llyboy — Fri, 31 Jul 2009 15:43:36 +0000

isang matinding pagsubok na naman ang dumating sa buhay ni llyboy. ewan ko kung bakit kapag nasa tama ka gagawin lahat para mawala yung prinsipyo na hinahawakan mo. mula noong hindi kami nagkaroon ng pagkakaintindihan ng isang manager sa aking kumpanya marami na siyang pinapupunta na tao para maayos ang lahat.

sa aming pag-uusap dahil sa hindi maayos na sistema niya, uuwi na lang ako sa pilipinas para mas makapag-isip ako ng mas maganda at may tamang papayo sa akin.

dahil sa nasa tama ako hindi nakakapalag ang manager na ito at pinaglalaban ko talaga kahit anong mangyari. pero pilit niyang sinusubukan ang pagkatao ni llyboy. pati pasensiya at pagtitimpi gusto pa rin kunin sa akin pero patuloy siyang bigo.

habang ako ay nagpapahinga sa aking bahay may tumawag sa akin para maayos na daw ang lahat. bilang taong maayos makitungo pinaunlakan ko yung gusto nila at nakipagkita ako para makipag-usap.

sabi nila hindi na daw sila paligu-ligoy pa may inaabot na sobre sa akin at alam ko malaking halaga yun para makipag-ayos lang ako. napapalunok at lumalaki mga mata ko sa sobre na yun. nasabi ko sa sarili ko makakabili ako ng medyo mamahalin na bagay pag tinanggap ko ang suhol pero biglang bawi sa akin ng aking prinsipyo.

tama. ako si llyboy may prinsipyo. ako ay pilipino mula pagkabata ay umaawit ng “lupang hinirang”…ang mamatay ng dahil sa iyo. sumusumpa ako ng “panatang makabayan”… tutuparin ko ang mga tungkulin ng isang mamamayang makabayan at masunurin sa batas.

yang ang mga naitanim sa puso at isipan ko na hanggang ngayon dala-dala ko. memorize na memorize ko ang mga yan dahil ilang beses ako napatayo noong elementarya dahil hindi ko kabisado. at ngayon alam na alam ko na hindi ko lang dapat kabisado inaaplay ko din sa pagkatao ko…dahil ako ay pilipino.

raul gonzalez hindi na DOJ…natutuwa ako!

llyboy — Thu, 30 Jul 2009 14:52:07 +0000

hindi ko na sasabihin kong bakit natutuwa ako sa pagkatanggal ng paborito kong lolo na si raul gonzalez bilang doj secretary..buti nga sa kanya. nabwibwiset ako talaga sa kanya ewan ko ba dahil siguro sa mga pinaggagagawa niya. akala mo kung sino parang siya ang presidente ng pilipinas..pweee!

ngayon hindi ko na makita ang pagmumukha niya sa tv at ayaw ko siyang tingnan(pinapatay ko ang tv pag siya ang nasa balita baka mahataw ko lang yung tv sa galit ko). wala naman kasi magandang naidulot sa ating bansa eh. alam naman ng lahat na pabor siya lagi sa administrasyon kaya siya binansagan na “attack dog on malacanang”.

kaya ngayon nagagalak ako dahil wala na siya at hindi ko na siya makikita sa tv. yun lang. weh!

ano?? ang pangulo ng pilipinas nagpadagdag

llyboy — Wed, 29 Jul 2009 14:21:54 +0000

minsan hindi mo lubos maisip ang mga pangyayari na hindi mo aasahan na mangyayari sa maling panahon. siguro matagal na itong napabalita ngunit para sa akin ngayon ko lang nalaman na nagpadagdag ng boobs ang pangulo ng pilipinas. susme! ngayon pa niya gagawin yun kung kailan matanda na siya at wala ng silbi dahil wala na siyang anak na pwede sanang pumapak. maliban na lang syempre sa asawa niya.nyaks! pero bakit para daw pumalpak ang “breast enhancement” niya. hindi ko lubos maisip bakit kailangan niyang gawin yun kung totoo man. naghihirap na nga ang bansa natin yun pa ang uunahin niya? bakit magiging popular ba siya pag makita na malaki ang boobs niya? hindi ko maintindihan kung matatawa ako o maaawa sa ganitong mga sitwasyon…ang nasa utak ko ngayon, “ang pangulo ng pilipinas na may malaking boobs”..ang pangit yata. aba ewan basta ako hindi kanais-nais sa ibang bansa ang magiging imahe natin sa pinaggagawa niya.

naaadik ako sa pagkain ng indiano

llyboy — Mon, 27 Jul 2009 17:02:41 +0000

hindi ko alam kung bakit sa tinagal- tagal ko ng kumakain ng mga masasarap na pagkain wala man lang makapag-bigay sa akin ng pinakamasarap na lasa. mahilig akong magluto aaminin ko pero hindi ako nakukuntento at laging parang may kulang kapag tinikman ko na.

minsan pinatikim ako ng kasamahan kong itik (indiano) ng pagkain nila. pag kagat ko pa lang iba ang aking naramdaman. kakaiba dahil hindi ko mapigilan ang sarili ko at naubos ko ito..napakasimpleng pagkain pero hindi niya binigo ang aking dila at panlasa upang makamit ang pinakamasarap na pagkain na natikman ko. ang tinatawag nilang paratha.

hindi ko namamalayan ang sarili ko na lagi ito na lang ang kinakain ko sa umaga minsan sa tanghali at gabi. hindi ako nagsasawa sa kakakain ng paratha khit paulit-ulit napakasarap ang timpla.

kaya ang ginawa ko bilang isang mahilg magluto syempre di ako pahuhuli dahil sa ngayon alam ko ng lutuin ito. sabi nga pwede mong matikman ang lahat pero iba kapag yung panlasa mo ang napagbigyan..aadikin ka.

picture me pls…

llyboy — Tue, 21 Jul 2009 08:55:16 +0000

habang ako ay abala sa pagtratrabaho sa aking komputer dito sa opisina( maghapong mag internet) lagi kong naiisip ang kalagayan ng pilipinas. kasi puro na lang kaguluhan ang nangyayari sa bawat araw. nakikita ko ang mga larawan na para bang wala ng pag-asa ang pilipinas para umangat pa. tsk..tsk..tsk!

habang binabasa ko ang mga balita ( hindi kasi ako nakukuntento sa telebisyon lang), biglang lumapit sa akin ang aking kaopisina. binati niya ako, syempre kumukuha ng tyempo bka kasi mainit ang ulo ko..hehehe. sabi niya “picture me pls.”

nagulat ako sa sinabi niya sa akin. wala naman akong camera o cellphone na hawak at sasabihan niya ako ng ganun. nakita pala niya may camera itong gamit ko na laptop kaya niya nasabi na picturan ko daw siya. ako bilang matulungin sa nangangailangan syempre ginawa ko ang nararapat. ginawa niya akong profesional na photographer kaya heto ang kinalabasan.

yan ang kinalabasan ng pagiging professional ko…sabi ko smile pero parang hindi naman siya ngumiti. parang naiisip ko na ang gusto niya. gusto na niya yatang umuwi sa sudan sa hirap ng trabaho.

heto pa ang isa whole body daw kaya yan ang kinalabasan. sinabi niya gwapo na daw pag ganyan ang ayos mo sa sudan. hindi ko na tinuloy usisain pa kung ano meron sa sudan kasi alam ko na kahit puro hirap ang dinadanas ng pilipinas, pagdating sa pananamit wala tayong katulad.

maglaro tayo ng magdamagan

llyboy — Sat, 18 Jul 2009 17:25:31 +0000

mula noong nauso ang mga laro na kailangan may mataas na grapics, hindi pa rin ako nakikisunod sa uso wala akong ibang laro sa aking komputer kundi ang counter strike. kapag nababagot ako ito lang ang nilalaro ko talaga kahit maglabasan ang mga bagong laro hindi ko ito ipagpapalit. bakit?

kasi kapag naiinis ako, ginagawa kong kaaway yung kinaiinisan ko at tinatadtad ko talaga ng bala. oo totoo yun kahit man lang doon nailalabas ko ang init at galit kapag nakita ko tinatadtad ko ng bala. minsan naman headshot para mas madaling mamatay.

pero nitong mga ilang araw lang may bago akong kinahihiligan, ang tribal wars. nag eenjoy talaga ako dito sa larong ito dahil talagang mag eeffort ka para lang mapaganda at mapalakas ang tinatayo mong kampo.

para mapabilis ang pagpapalakas ng aking kampo kailangan kong bantayn at gumigising ako kahit madaling araw para makita ang sitwasyon ng aking kampo. ganyan ako nag eenjoy sa larong ito. kahit magdamagan akong maglaro ok lang. hindi ko alam kung bakit pero nagbibigay sa akin ng kasiyahan tuwing nakikita ko yung pinagpaguran kong buuin gaya ng pangarap na hindi ako tumutigil para lang maabot.